*फुंकर.. किती सुंदर अर्थवाही शब्द. नुसता शब्द वाचला तरी डोळ्यापुढे तरळतो तो ओठांचा चंबू, ते अर्धोन्मीलित प्रेमव्याकूळ नेत्र, ती माया, ती ममता, तो स्नेह, ती सहवेदना, ती संवेदनशीलता. आणि अस्फुट ऐकूही येतो, फू ऽऽऽ, तो अलगद सोडलेला हवेचा विसर्ग, एक लाघवी उच्छ्वास.*
*फुंकर.. एक सहजसुंदर, स्वाभाविक, हळूवार भावनाविष्कार.*
———————
*फुंकर*
धनी निघाले शेतावरती
बांधून देण्या भाजी भाकर
चुलीत सारून चार लाकडे
*निखार्यावर घाली फुंकर।*
माय जाणते दमले खेळून
बाळ भुकेले स्नानानंतर
बशी धरूनी दोन्ही हातानी
*दुधावरती हळूच फुंकर।*
कुसुम कोमल तान्हे बालक
चळवळ भारी करी निरंतर
ओठ मुडपुनी हसे, घालता
*चेहर्यावरती हळूच फुंकर।*
खेळ खेळता सहज अंगणी
डोळ्यात उडे धूळ कंकर
नाजूक हाते उघडून डोळा
*सखी घालते हळूच फुंकर।*
राधारमण मुरलीधर
धरूनी वेणु अधरावर
काढीतसे मधु मधूर सूर
*अलगुजात मारून फुंकर।*
किती दिसांचा वियोग साहे
रागेजली ती प्रिया नवथर
कशी लाजते पहा खरोखर
*तिच्या बटांवर घालून फुंकर।*
सीमेवरूनी घरधनी येता
अल्प मिळाला संग खरोखर
रात जाहली पुरेत गप्पा
*दिवा मालवा मारून फुंकर।*
संसारातील जखमा, चटके
सोसायाचे जगणे खडतर
सुसह्य होते कुणी घालता
*सहानुभूतीची हळूच फुंकर।*
अटल आहे भोग भोगणे
कुणी गेल्याचे दु:ख भयंकर
पाठीवरती हात फिरवूनi
*दु:खावरती घाला फुंकर।*
कितीक महिने गेले उलटून
मित्र भेटही नाही लवकर
मैत्रीवरची धूळ झटकुया
*पुनर्भेटीची घालून फुंकर।*
=============================================
बाईच्या दुःखाला
भाकरी भाजता भाजता
धग असह्य झाल्यावर
तिने चुलीतील लाकडे
पुढे सरकवली
आणि मनातल्या मनात
पुटपुटली
आयुष्याचा कोळसा
होण्याआधी स्वप्नांचे
निखारे असेच फुलत
जातात....
नंतर तिने भाकर परतली
आयुष्य परतावे
सप्तपदींच्या दिवशी
तेवढी सहज
पण संसाराची भाकरी
करपली ती करपलीच....
आता पुन्हा हा जाळ
असा आनंदाने सोसते आहे
मग तिने तवा अलगद
खाली उतरवला
त्याच्यावर पाणी मारले
चर्रss आवाज झाला
अलिकडे जवळपासच्या
माणसांच्या बोलण्याने
होतो तसा
तिने विस्तवावर पाणी मारले
आणि चुलीपासून दूर झाली
आता ती स्त्रीमुक्तीच्या सभेला
निघाली आहे पदरात चार निखारे बांधून...
ती सभागृहाच्या -मागच्या रांगेत
आणि पुरुषच बसलेले असतात पुढच्या रांगेत
बाईच्या दुःखाला 'टाळी' द्यायला निमंत्रित म्हणून...
-मधुसूदन नानिवडेकर 9404440276
.jpg)
No comments:
Post a Comment