मरावं की यांना मारावं ?

आजोबांनी कष्ट करून विकत घेतलेली, कसलेली, 

माझ्याच आज्याची शेती माझ्या बापाच्या नावावर करावी 

म्हणून तलाठी सज्जात गेलो . . .*

तलाठ्यानं सांगितलं -

काम करू *पण,*

 *देणार किती ?*

मला वाटलं शेती आमची, 

बाप माझा, 

आजा माझा.

मग याला का पैसे द्यायचे ?

तलाठ्याची तक्रार करावी म्हणून *पोलिस स्टेशनला गेलो.*

पोलीस म्हणाले -

 गुन्हा दाखल करू, तपास करू पण . . .

*आमच्या चहा पाण्याचं काय ?*

*मला पुन्हा राग आला.*

*यांना तर, सरकार म्हणजेच मी पगार देतोय मग पुन्हा हे चिरीमिरी का मागत असतील.*

म्हटलं हे *आमदारांच्या कानावर टाकू,*

आमदार म्हटले . . .

 त्याची गडचिरोलीला बदली करू, 

त्याला निलंबित करू,

मंत्र्यांना भेटू *पण . . .*

*वजन ठेवल्या शिवाय फाईल पुढं जातच नाही.*

*मला वाईट वाटलं.*

*यांना तर मी मतदान केलं होतं.*

वाटलं *कोर्टात जाऊ . . .*

गेलो.

तिथं गेल्यावर कळलं की,

*तिथं एक आज-उद्या मरेल अशी म्हतारी आली आहे.* 

*तिच्यावर तरुणपणी* *अत्याचार झाला होता. त्या मॅटरची तारीख होती.*

*अजून निकाल लागला नव्हता.*

शिवाय निकाल कसा लागेल याची खात्री नव्हती. 

म्हटलं हे एखाद्या . . . पत्रकार, 

लेखक, 

कवीला सांगावं . . .

*मन हलकं करावं !* आपल्या प्रश्नांना ते आवाज देतील.

तिकडे गेलो s s

*तर सगळेच म्हणाले,* 

*पेन आमच्या हातात असला तरी,*

*त्यातली शाई आम्ही विकली आहे.*

आम्ही तसं लिहू शकत नाही.

आमचे हात अन . . .

पेन बांधलेले आहेत. 

*मला याचा प्रचंड राग आला होता.*

म्हणून एका *साधू कडे गेलो.*

वाटलं तेवढीच आत्मशांती मिळेल.

मठावरचे सेवेकरी म्हणाले . . .

*उद्या या !*

सध्या भाऊसाहेब,

 P I साहेब, 

आमदार साहेब, 

पत्रकार साहेब,

लेखक, 

कवी आले आहेत.

महाराज त्यांच्यासोबत बिझी आहेत, 

नंतर . . .

 त्यांच्या सोबत जेवायला बसणार आहेत. 

आज ते तुम्हाला टाईम देणार नाहीत.

*माझा सगळ्यांवरचा विश्वास उडाला होता.*

म्हटलं *जनतेच्या दरबारात* जाऊ ...!

लोकांसमोर गेलो, लोकांना हे सांगितलं.

*लोकं म्हटली हा येडा झालाय् . . . . .*

हल्ली काही बरळतोय् !

*नंतर कळलं . . .*

*लोकं गुलाम झाली आहेत !*

लाचार झाली आहेत !

*क्षणभर वाईट वाटलं.*

*मी करणार तरी काय होतो.*

*त्यांच्यात सामील व्हावं कि मरावं ?*

*कि मारावं यांना . . .*

       

*- मी एक मतदार !*

*(या देशाचा मालक ?)*