MAHITI DARSHAN

 

*गढुळ पाण्याला ढवळत बसण्यापेक्षा,*

*त्याला शांत राहू द्या,*

*गाळ आपोआप खाली बसतो.*

*तसेच जीवनात कितीही ताण तणाव असले,*

*तरी डोकं शांत ठेवा...*

*मार्ग नक्कीच निघतो.*

*जीवनात मागे बघाल,*

*तर अनुभव मिळेल,*

*पुढे बघाल तर आशा मिळेल,*

*आजूबाजूला बघाल,*

*तर सत्य मिळेल,*

*आणि अंतर्मनात बघाल,*

*तर आत्मविश्वास मिळेल.*

*वाद घालायचाच ठरवला तर,*

*छोट्यातल्या छोट्या गोष्टीवरही वाद घालता येऊ शकतो.*

*पण समजून घ्यायचेच ठरवले,*

*तर मोठ्यातली मोठी गोष्टही समजून घेता येऊ शकते.*

*दगड तोपर्यंत सुरक्षित राहातो,*

*जोपर्यंत तो डोंगराबरोबर राहातो.*

*पान तोपर्यंत सुरक्षित राहाते,*

*जोपर्यंत ते झाडाबरोबर राहाते.*

*आणि माणूस तोपर्यंत* *सुरक्षित राहातो,*

*जोपर्यंत तो कुटुंबाबरोबर राहातो.*

*कारण...*

*कुटुंबातून विभक्त होऊन,*

*स्वातंत्र्य तर मिळते...*

*पण संस्कार मात्र लोप पावतात !!*

*चांगली माणसं आपल्या जीवनात येणं,*

*हे आपली "भाग्यता"असते.*

*आणि त्यांना आपल्या जीवनात जपुन ठेवणं,*

*हे आपल्यातली "योग्यता"असते !!*

                  

 

*एखादा माणूस माझ्या मनातून उतरला की,*

*मी आयुष्यभर त्याच्याकडे ढुंकूनही बघणार नाही.*

*ह्या अशा स्वतःच्या ग्रेट स्वभावाचा,*

*काही लोकांना प्रचंड गर्व असतो,*

*म्हणूनच हा मेसेज मला सगळ्यांबरोबर शेअर करावासा वाटला.*

*कधी तरी निवांत बसून आयुष्यात येऊन गेलेल्या,*

*आणि दुरावलेल्या नात्यांचा,*

*डोळसपणे अभ्यास केला की,*

*लक्षात येतं की,*

*असे अनेकजण ज्यांनी,*

*आपल्याला दुखावलं म्हणून,*

*आपल्या आयुष्यातून,*

*आपण त्यांना वजा केलं होतं,*

*ते अनेकदा समर्थनीय नव्हतंच !*

*भावना दुखावल्या,*

*असं म्हणत आपण आपल्या अहंकाराला,*

*विनाकारण जोपासत बसलो,*

*आणि सोन्यासारखी माणसं,*

*आपल्या प्रतिक्षेला कंटाळून,*

*आपापल्या मार्गे निघूनही गेली.*

*त्यांची एखादी कृती चूक,*

*हा जणूकाही जन्म-मरणाचा प्रश्न बनवून,*

*ती हकनाक आपल्या अहंकाराची बळी कधी झाली,*

*हे कळलंच नाही.*

*आपण जसे-जसे परिपक्व होत जातो,*

*तसं तसं लक्षात येतं की,*

*भावना आणि अहंकार ह्यांच्यात असलेली सूक्ष्म रेषा,*

*योग्य वेळी जाणून वागायला हवं होतं.*

*त्या माणसांनी आपल्यासाठी,*

*केलेल्या चांगल्या गोष्टी लक्षात ठेवायला हव्या होत्या.*

*स्वतःच्या चुकासुद्धा आठवून,*

*निदान स्वतःशी तरी मान्य करायला हव्या होत्या.*

*भावना क्षमाशील असते,*

*तर अहंकार मात्र एक घाव दोन तुकडे करून मोकळा होतो.*

*भावना दुखावली,असं आपण म्हणतो,*

*तेंव्हा खूप वेळा भावना नाही,*

*तर अहंकार दुखावलेला असतो !*

*अगदी एखादी आनंदाची बातमी जरी कुणी आपल्याला उशिरा दिली,*

*तर त्या गोष्टीचं दुःख आणि राग म्हणून,*

*त्यांचं अभिनंदनही आपण केलेलं नसतं,*

*आणि हे अनेकदा घडतं.*

*जगणं म्हणजे फक्त श्वास घेणं नसतं,*

*तर त्या जगण्यालाही स्वतःचं असं वेगळं रूप,*

*आणि अस्तित्त्व असतं.*

*कुणाचंच कुणावाचून काही अडत नाही,*

*पण आयुष्यात आलेली चांगली माणसं,*

*जेंव्हा गैरसमजुतींमुळे दुरावतात,*

*तेंव्हा मात्र जर ती माणसं आपल्या आयुष्यात राहिली असती,*

*तर जगणं अजून सुंदर,*

*आणि अर्थपूर्ण झालं असतं,*

*असं मात्र नक्कीच वाटून जातं.*

*क्षणभंगुर आयुष्याचे लाड करताना,*

*आपल्या जगण्याचा दर्जा आपण राखायला हवा,*

*आणि ह्यासाठीच ते जगणं सुसंस्कृत,*

*आणि अर्थपूर्ण बनवणाऱ्या,*

*चांगल्या माणसांची ओळख,जोपासना करणं,*

*आणि अहंकारामुळे त्यांना न गमावणे,*

*हे जाणीवपूर्वक आपण करावं,*

*असं मनापासून वाटतं.*

*बऱ्याचदा तर समोरच्या* *व्यक्तिच्या वागण्याचा आपण आपल्या मतानुसार अर्थ काढतो,*

*तसा विचारही समोरच्याचा नसतो,*

*तो सहज आपलं म्हणून वागत असतो,*

*परंतु आपण चुकीचा अर्थ काढून,*

*समोरच्याला आयुष्यातून सहज काढून टाकतो,*

*अन् आपला अहंकार आपल्याला,*

*या गोष्टीची जाणीवही होऊ देत नाही.*

*म्हणून...*

*कुणाची कितीही मोठी चूक असली,*

*तरी ती आयुष्यापेक्षा,*

*व नात्यापेक्षा मोठी नाहीच...!!*

                

*प्रत्येक व्यक्तीने...*

*आपल्या बाबतीत घडणाऱ्या बऱ्यावाईट गोष्टी,*

*परमेश्वराच्या किंवा आपल्या गुरूंच्या इच्छेने होतात,*

*ही जाणीव ठेवावी.*

*म्हणजे त्याला भिती वा दुःख वाटणार नाही,*

*तसेच चांगल्या गोष्टी घडल्या तरी,*

*त्याबाबत आनंदात्तिरेकही होणार नाही.*

*याकरिता सदासर्वकाळ,*

*भगवंताचे चिंतन करावे.*

*आपल्या विचाराने,*

*ठरल्याप्रमाणे झाल्याने सुखच मिळते असे नाही.*

*काही वेळेस...*

*आपल्या विचाराच्या उलट होऊनही,*

*मागाहून तसे झाल्यानेच बरे वाटते.*

*म्हणजे कोणत्याही गोष्टीचे सुखदुःख,*

*तात्काळ कळत नाही हेच खरे.*

*म्हणून जरा वेळ थांबून,*

*सुख किंवा दुःख मानू या.*

*कर्ज फिटताना जसा आपल्याला आनंद होतो,*

*तसा देहभोग भोगताना,*

*आपल्याला आनंद झाला पाहिजे.*

*प्रारब्ध टाळणे म्हणजे,*

*लोकांचे कर्ज बुडविणेच होय.*

*आपला म्हणजे 'मी' पणाचा नाश,*

*आणि प्रारब्धाचा नाश,*

*बरोबर होतोच...!!*