MAHITI DARSHAN

  

*कोणत्याही गोष्टींचे आकर्षण असावे,*

*परंतु ती भेटलीच पाहिजे,*

*अशी जिद्द नसावी.*

*चांगल्या गोष्टींचे आकर्षण असेल,*

*तर चांगले अनुभव येतील,*

*व वाईट गोष्टींचे आकर्षण असेल,*

*तर येणारे अनुभव,*

*जीवनात अडचणी निर्माण करू शकतात.*

*मात्र जीवनात चांगल्या गोष्टींचे,*

*आकर्षण जगण्यासाठी,*

*नवी दिशा देतात.*

*कुणाच्या सांगण्यावरुन,*

*आपल्या मनात एखाद्या व्यक्तीबाबत,*

*चांगले वा वाईट मत बनवण्यापेक्षा,*

*आपण स्वतः चार पावले चालुन,*

*समोरासमोर त्या व्यक्तीशी,*

*संवाद साधुन मगच खात्री करा.*

*नाती जपण्यासाठी संवाद आवश्यक आहे.*

*कधी कधी जीवनात,*

*इतकं बेधुंद व्हावं लागतं.*

*दु:खाचे काटे टोचतांनाही,*

*खळखळून हसावं लागतं.*

*जीवन यालाच म्हणायचं असतं.*

*दुःख असूनही दाखवायचं नसतं.*

*पाण्याने भरलेल्या डोळ्यांना पुसत,*

*आणखी हसायचं असतं...!!* 

                

 

*जीवनात...*

*अनेक समस्या निर्माण होतात,*

*व त्या समस्या चिघळत जातात,*

*याचे प्रमुख कारण म्हणजे,*

*माणसे Prestige Issue करतात;*

*म्हणजेच प्रतिष्ठेचा प्रश्न निर्माण करतात.*

*प्रतिष्ठेचा प्रश्न निर्माण करणाऱ्या लोकांना,*

*अगदी मनापासून वाटत असते की,*

*असा प्रश्न निर्माण करून,*

*तो तसाच तडीस नेण्यात,*

*फार मोठा पुरुषार्थ असून,*

*आपण स्वाभिमानी आहोत,*

*हे लोकांना दाखवून देण्याचा तोच एकमेव मार्ग आहे.*

*वास्तविक,*

*प्रतिष्ठेचा प्रश्न निर्माण करण्यात माणसाचा अहंकार पुरेपूर भरलेला असतो.*

*सामान्यपणे बहुतेक लोक,*

*मग ते अशिक्षित असोत किंवा सुशिक्षित असोत,*

*जीवनाच्या अनेक क्षेत्रांत प्रत्यही प्रतिष्ठेचा प्रश्न निर्माण करताना आढळतात,*

*व केवळ त्यामुळेच जीवनाच्या सर्व क्षेत्रांत तंटे-बखेडे,खून-मारामाऱ्या,*

*युद्ध-लढाया होत असताना आढळतात.*

*केवळ प्रतिष्ठेचा प्रश्न केल्यामुळेच,*

*वैयक्तिक व कौटुंबिक जीवन,*

*त्याचप्रमाणे सामाजिक,राष्ट्रीय व वैश्विक जीवन,*

*संघर्षाचे व दुःखाचे होत असते.*

*वास्तविक,प्रतिष्ठेचा प्रश्न करण्यात मोठा पुरुषार्थ नसून,*

*त्यात फार मोठा अनर्थ भरलेला असतो.*

*अज्ञानाला आलेला आकार म्हणजे,*

*अहंकार...*

*हे सत्य लक्षात घेतले म्हणजे,*

*प्रतिष्ठेचा प्रश्न करण्यात माणसे केवळ अज्ञानाचेच प्रदर्शन करीत असतात.*

*अज्ञान जितके अधिक तितका अहंकार मोठा,*

*व अहंकार जितका मोठा तितका प्रतिष्ठेचा प्रश्न बिकट होऊन बसतो.*

*याच्या उलट सामंजस्य वृत्तीची धारणा केल्याने,*

*माणसाच्या जीवनात समस्या निर्माण होत नाहीत,*

*किंवा जर समस्या निर्माण झाल्याच,*

*तर त्या सुटायला वेळ लागत नाही.*

*ज्ञानातून शहाणपण निर्माण होते,*

*व शहाणपणातून सामंजस्य वृत्ती उदयाला येते.*

*सामंजस्य वृत्तीचा स्वीकार करणारी माणसे,*

*जीवनात शहाणपणाचे म्हणजे,*

*ज्ञानाचे दर्शन घडवीत असतात.*

*थोडक्यात,प्रतिष्ठेचा प्रश्न करणारी माणसे खोटी असतात,*

*तर सामंजस्य वृत्तीची माणसे मोठी असतात,*

*हे त्रिकालाबाधित सत्य...*

*सर्वांनी लक्षात ठेवणे,*

*अतिशय आवश्यक आहे...!!*

                 

 

*मन म्हणजे काय हो.?*

*त्याला कोणी पाहिलं नाही,*

*कसं असते ते माहीत नाही,*

*पण त्याला खूप मान्सनमान असतो.*

*कधी ते लिक्विड असतं,*

*"मन भरलं नाही"*

*असं म्हणतो आपण,*

*कधी ते सॉलिड असतं,*

*मनावर खूप ओझं आहे,*

*कधी ते घर होतं,*

*मेरे मन में रहने वाली,*

*कधी ते तहानलेल असतं,*

*मेरा मन तेरा प्यासा,*

*कोणी त्याला मोरा ची उपमा देतं,*

*मन मोराचा कसा पिसारा फुलला !!*

*असं हे मन आयुष्य भर,*

*आपल्याला झूलवत ठेवतं,*

*कधी स्वतःच्या मनाने तर,*

*कधी दुसऱ्याच्या मनाप्रमाणे,*

*आपण वागत असतो,*

*हे "मन" कधीच स्थिर का बरं नसतं.?*

*ते कधी प्रेयसीच्या तोंडातून,*

*मंदिर रूप धारण करतं,*

*आणि ती म्हणते...*

*"मन में तुझे बिठाके,*

*काही जण असतात की,*

*त्याच्या "मनात"काही रहात नाही,*

*तर काही "मन कवडे" असतात.*

*मन दिसत तर नाही.*

*पण त्याने ठरवले तर ते हरवून टाकतं.*

*तर कधी शक्ती नसताना जिंकून ही देतं.*

*मनात आणलं तर काहीही होऊ शकतं,*

*जरी त्याला कोणी पाहिलेले नाही,*

*तरी ते जर चांगलं असलं,*

*तर आपण आनंदी राहतो.*

*दुसऱ्याचं भलं करतो म्हणुन,*

*म्हंटलं जातं, "मन चंगा तो...*

*कधी हे खूप डेंजर असतं,*

*स्वतःकडे राग तिरस्कार साठवून ठेवतं,*

*आणि "मनातील" राग दुसऱ्याचे नुकसान करतं.*

*याचा वेग मोजण्याचं यंत्र अजून,*

*अस्तित्वात आलेलं नाही,*

*तरी लोकं म्हणतात,*

*"मनाचा ब्रेक,उत्तम ब्रेक,*

*"मन" दिसत नसलं तरी,*

*तेच आपणाला घेऊन फिरत असतं,*

*कधी घरी,कधी डोंगरदऱ्यांत,*

*कधी आकाशात,*

*पण ते निर्मळ असतं,*

*पारदर्शक असतं.*

*म्हणुन च आपण म्हणू शकतो.*

*"मोरा मन दर्पण कहलाये."*

*अशा या न दिसणाऱ्या,*

*पण सर्वस्व असणाऱ्या,*

*"मनाला" काबूत ठेवण्याचा,*

*अनेकजण प्रयत्न करतात.*

*पण "मनाप्रमाणे" जगता आलं नाही,*

*तर त्याला काही अर्थ आहे का.?*

*मग "मनसोक्त" जगा ! !*

*आणि त्यासाठी...*

*मनापासून शुभेच्छा...!!* *आपला दिवस आनंदात जावो!!*

                 

 

*माणूस हा...*

*विचार करणारा प्राणी आहे.*

*जीवन जगत असताना,*

*त्याच्या मनात असंख्य विचार येतात व जातात.*

*सर्वसाधारण माणसाला आपल्या मनामध्ये असंख्य विचार येतात,*

*आणि जातात याचाच पत्ता नसतो.*

*यातील बहुतेक विचार अनिष्ट स्वरूपाचे असतात.*

*हे अनिष्ट स्वरूपाचे विचार माणसाच्या जीवनात अरिष्ट निर्माण करतात.*

*सर्वांत कळस म्हणजे आपण अनिष्ट विचार करतो,*

*याबद्दल तर तो पूर्ण अनभिज्ञ असतो.*

*परिणामी,जसे विचार तसा जीवनाला आकार,*

*किंवा "As you think so you become"*

*या निसर्गनियमाप्रमाणे माणसाला सर्व प्रकारच्या अनिष्ट प्रसंगांना सामोरे जावे लागते.*

*कळत किंवा नकळत विष घेतले,*

*तरी त्याचा अनिष्ट परिणाम होतोच.*

*त्याचप्रमाणे कळत किंवा नकळत,*

*अनिष्ट विचार केल्याने,*

*माणसाला अनिष्ट परिणाम भोगावे लागतात.*

*Thoughts of jealousy, fear, worry and anxiety tear down and

 destroy your nerves and glands bringing about mental and physical diseases of all kinds.*

*दुसरा मुद्दा असा की,*

*माणसाचे विचार करणारे मन,*

*घड्याळाच्या लंबकासारखे असते.*

*घड्याळाचा लंबक एका टोकाकडून दुसऱ्या टोकाकडे,*

*व दुसऱ्या टोकाकडून परत पहिल्या टोकाकडे,*

*अशा पद्धतीने सतत हेलावत असतो.*

*अगदी त्याचप्रमाणे माणसाचे मन,*

*भूतकाळातून भविष्यकाळाकडे,*

*व भविष्यकाळाकडून परत भूतकाळाकडे,*

*अशा पद्धतीने सतत सातत्याने फिरत असते.*

*भूतकाळात घडून गेलेल्या अनिष्ट गोष्टींचे चिंतन,*

*व भविष्यात काय वाढून ठेवलेले आहे,*

*याची चिंता,अशा पद्धतीने माणूस चिंता व चिंतन करीत असतो.*

*कोळसा जितका उगाळावा,*

*तितका तो अधिकच काळा होत जातो.*

*त्याचप्रमाणे भूतकाळातील अनिष्ट गोष्टींचे चिंतन,*

*व भविष्याची चिंता,केल्यामुळे,*

*माणसाची परिस्थिती दिवसेंदिवस बिघडत,*

*व चिघळत जाते.*

*वर्तमान काळाच्या विटेवर मनाला स्थिर उभे करणे,*

*माणसाला जमतच नाही.*

*परंतु नित्य विश्वप्रार्थना केल्याने,*

*माणसाच्या मनात येणारे विचार,*

*कमी-कमी होऊ लागतात,*

*हळुहळू विश्वप्रार्थनेकडे मन ओढ घेऊ लागते,*

*प्रार्थनेची गोडी लागते,*

*आणि परिणामी माणसाचे मन,*

*विश्वप्रार्थनेत रमायला व रंगायला लागते.*

*नामस्मरणाच्या किंवा,*

*विश्वप्रार्थनेच्या बळावर माणसाला,*

*वर्तमानकाळाच्या विटेवर,*

*मनाला स्थिर उभे करण्याचे सामर्थ्य मिळते.*

*चालता-चालता माणूस मुक्कामाला पोहचतो,*

*त्याप्रमाणे विश्वप्रार्थना करता -करता,*

*साधक विश्वंभराचे चरणी विसावतो.*

*विश्वप्रार्थनेत रमलेले व रंगलेले माणसाचे मन,*

*रंगता-रंगता पांडुरंग स्वरूप होते.*

*या संदर्भात तुकाराम महाराज सांगतात.*

*कृष्ण गाता गीती ।*

*कृष्ण ध्याता चित्ती ।*

*तेची कृष्ण होती ।*

*कृष्ण ध्याने ।।* 

*उन्मनीच्या सुखाआत ।*

*पांडुरंग भेटी देत ।।*

*विश्वप्रार्थना सतत करीत राहिल्यामुळे,*

*बहिर्मनाच्याद्वारे अंतर्मनाच्या संगणकाला,*

*सतत सुंदर विचारांचे feeding मिळाल्यामुळे,*

*अंतर्मनाचा पॅटर्न बदलतो.*

*विश्वप्रार्थनेच्या द्वारे शुभचिंतन घडत राहिल्यामुळे,*

*बहिर्मनाचे शुद्धिकरण होऊन,*

*अंतर्मनाचे उन्नयन होते,*

*परिणामी,अंतर्मनाचे रूपांतर दिव्य जाणीवेत होते.*

*Sublimation of the conscious mind results in elevation of the sub-conscious mind

 which is eventually transformed into Divine consciousness.*

*दुसरा मुद्दा असा की,*

*नित्य विश्वप्रार्थना करता-करता,*

*साधकाला इतर लोकांबद्दल आपलेपणा वाटू लागतो,*

*सर्वांचे भले व्हावे कल्याण व्हावे,*

*असे त्याला अगदी मनापासून वाटू लागते.*

*थोडक्यात माणसाच्या जीवनात,*

*परिवर्तन घडवून आणण्याचे सामर्थ्य,*

*या विश्वप्रार्थनेतच आहे...!!*

                  .