MAHITI DARSHAN

                

*कोणालाच...*

*जीवनाच्या कोणत्या वळणावर,*

*आपली कोणाशी गाठभेट होणार आहे,*

*याची पूर्वकल्पना नसते.*

*प्रत्येकाशी आपलं रक्ताचं नातं,*

*असू शकत नाही...*

*म्हणून ईश्वरी कृपेने काही माणसं,*

*अद्भुतरित्या आपल्या जवळ येतात,*

*जसं की नदीच्या प्रवाहात वाहताना,*

*दोन ओंडके अचानक एकत्र येतात.*

*सोबत कुठपर्यंत असेल,*

*ते काहीच निश्चित नाही.*

*पण काही काळ एकत्र प्रवास होऊन,*

*पुढे वेळ आल्यावर विलग होतात.*

*अशी नाती खरंच अद्भुत असतात,*

*पण फक्त ती जपण्याची जाणीव,*

*आणि आस्था...*

*आपल्यात असायला हवी.*

*नात्यांमध्ये आस्था असावी,*

*पण आसक्ती नाही...*

*कारण...*

*कोणीही सोबत जन्माला येत नसतं.*

*आपण एकटेच जन्माला आलो,*

*आणि एकटेच जाणार...*

*हे कायम लक्षात असू द्यावं,*

*मग आसक्ती निर्माण होत नाही.*

*मूळात आपला जन्म कशासाठी झाला आहे,*

*हे गूढ उकलता आलं,*

*तर पुढचा सर्वच प्रवास सुखकर होतो.*

*आणि ते उकलण्याचा एकमेव मार्ग,*

*ध्यान साधना...*

*प्रारब्धात ठरल्याप्रमाणे,*

*कोणाकडून काही घेणं असेल,*

*किंवा आपण कोणाचं देणं लागत असू,*

*तर वेळ आल्यावर त्या प्रत्येक जीवाच्या भेटीचं प्रयोजन कळतं,*

*म्हणून फक्त आपण,*

*कर्म करत राहावं इतकंच!*