MAHITI DARSHAN

*तुम्ही कधी सुखांशी भांडला आहात.?*

*आपण सर्वजण दु:खाशी भांडतो.*

*दु:ख देणाऱ्या देवाशी भांडतो.*

*पण सुखांशी भांडल्याचे चटकन,*

*आपल्याला आठवत नाही हे मात्र खरे...*

*माणूस फक्त सुखाचा शोध घेत असतो.*

*बालपणी आपले पालक आपल्याला सुख मिळावे,*

*म्हणून झगडत असतात.*

*आपण थोडे मोठे होतो,*

*आणि मग सुखाची चटक लागल्यामुळे,*

*आपण सुखासाठी पालकांशी भांडायला लागतो.*

*कधी ते सुख ओरबाडून घेण्यासही,*

*आपण मागेपुढे पाहत नाही.*

*बरेच वेळा सुख म्हणजे नेमके काय.?*

*ह्याचा शोध लागलेला नसतो.*

*आपण कधी तसा विचारही गांभीर्याने केलेला नसतो.*

*त्यामुळे आपल्याकडे जे नाही,*

*आणि जे दुसऱ्याकडे आहे,*

*ते मिळवणे म्हणजे सुख मिळवणे,*

*अशी ढोबळ व्याख्या करून,*

*आपण मार्गक्रमणा करतो.*

*स्वप्नं बघणे हा माणसाचा स्वभाव आहे.*

*हीस्वप्नं पालक मुलांच्यासाठी सुद्धा बघतात.*

*त्यांच्या स्वत:च्या स्वप्नाच्या मागे ती धावत असतातच.*

*आपण पालकांची स्वप्ने साकार करावी,*

*म्हणून आपल्याला सर्व सोई सवलती पुरवण्यात येतात.*

*किती तरी वेळा हे सर्व स्वत:च्या पोटाला चिमटा काढून केले जाते.*

*आपण मोठे होतो,*

*आणि स्वत:चं स्वप्नं बघायला लागतो,*

*बरेच वेळा पालकांच्या जीवावर पण,*

*आपल्या स्वप्नाच्यांत आई-वडील असतातच असे नाही.*

*जेव्हा आपली वेगळी स्वप्ने आई-वडिलांना कळतात,*

*तेव्हा ते वेडेपिसे होतात.*

*पण मग त्याना कळते की,*

*आपल्या तरुणपणी आपण हेच तर केले होते.*

*कदाचित भाषा वेगळी असेल,*

*स्थळ वेगळे असेल,*

*पण स्वप्नाचा गाभा तोच आहे.*

*स्वप्नासाठी किवा ध्येयासाठी,*

*लहानपणापासून आपण धावत असतो.*

*एकप्रकारची शर्यतच जणू.*

*त्याचे TRACK आई-वडिलांनी ठरविलेले असतात.*

*नव-नवीन ध्येय गाठताना,*

*आपण बरेच काही गमावत असतो.*

*सुरवातीला आपल्याला ह्याची,*

*थोडीफार जाणीव असते.*

*पण आपण जस जसे मोठे होतो,*

*तसे आपण आतला आवाज,*

*दाबून टाकण्याची कला अवगत करत जातो.*

*त्याचे justification ही करतो.*

*काळाच्या ओघात जेव्हा,*

*आपले मन बंड करून उठते,*

*तेव्हा आपल्या मनात बुद्धी,*

*आणि मन ह्यांचा झगडा सुरु होतो.*

*सुखाच्या शोधात घावताना,*

*अनेक सुखाच्या जागा निसटून गेलेल्या असतात.*

*ह्याची प्रकर्षाने आठवण होत राहते.*

*आपण वेडेपिसे होतो.*

*आपला आदर्शवाद कधीच,*

*आपली साथ सोडून गेलेला असतो.*

*आदर्शवाद पुस्तकजमा झालेला असतो.*

*मग जाणवत राहते की,*

*आपण फक्त आयुष्यभर तडजोड करत राहिलो.*

*खऱ्या सुखाकडे डोळेझाक करत राहिलो.*

*हेच आपले सुखाशी केलेले भांडण असते,*

*पण हे भांडण आपल्याला फार उशिरा कळते,*

*हे आपले दुर्भाग्य असते.*

*आपला रस्ता चुकीचा आहे,*

*हे सांगणारे ही आपल्याला पूर्वी भेटलेले असतात,*

*पण आपण त्यांचे बोलणे कधीही मनावर घेतलेले नसते.*

*उलट आपला पाय मागे खेचतात,*

*म्हणून आपण त्यांच्याशी भांडलेले सुद्धा असतो.*

*काही दु:खे सुखाच्या बरोबर,*

*आपल्या आयुष्यात चंचू प्रवेश करतात.*

*तात्पर्य म्हणजे आपला आतला आवाज वेळेवर ओळखा.*

*सुख म्हणजे नेमके काय,*

*ह्याचा ही एका वळणावर शोध घ्या.*

*सुख हे चौरस आहारासारखे पाहिजे.*

*ह्या सुखात आपली स्वप्ने, ध्येय,*

*कुटुंब, मित्र, शरीरस्वास्थ्य, शिक्षण,प्रतिष्ठा,*

*ह्या सर्वाचा समावेश आहे का नाही,*

*हे तपासून बघा.*

*असे झाले तर मला नाही वाटत,*

*तुम्हाला कधी सुखांशी भांडावे लागेल...!!*

 

*जेव्हा आपल्यातून,*

*कुठल्याही गोष्टीची अभिलाषा,*

*ही गोष्ट वजा झाल्याची जाणीव होते.*

*आणि विचारांची दिशा,*

*पारमार्थिक क्षितिजाकडे ओढ घेऊ लागते,*

*तेव्हा समजून जावं,*

*नियती तुम्हाला...*

*वैराग्य वा अलिप्तता सुचवू पहाते आहे.*

*आजवर जे आयुष्य आपण जगलो,*

*त्यावर दृष्टिक्षेप टाकला की,*

*लक्षात येतं सगळं काही नियोजित होतं.*

*आयुष्य आपलं असूनही,*

*आपली ईच्छा ही गोष्ट नियतीच्या,*

*खिजगणतीत कधीच नव्हती.*

*तिने आपल्याला काय हवं,*

*त्यापेक्षा आपल्या नशिबात काय होतं,*

*तेच दान पदरात टाकलं.*

*अट्टहास नावाच्या गोष्टीने फक्त,*

*मनस्ताप दिला...*

*जे आहे ते नाकारण्याची वृत्ती जगणं,*

*अधिक कठीण करून गेली.*

*म्हणूनच तिची शरणागती पत्करून,*

*कधीही नियती जो मार्ग सुचवू पहाते,*

*किंवा जो मार्ग तिने आखून दिला आहे.*

*त्यावरून जाणं हेच हिताचं असतं.*

*मनाच्या ईच्छा हट्ट ह्यापेक्षा,*

*वास्तव हे अधिक शक्तीशाली असतं,*

*म्हणूनच त्याचा आदर ठेवून,*

*स्वीकार करावा.*

*शेवटी स्वीकृतीतच विरक्ती असते !!*