कणभर तिळाचा मणभर नखरा

 *कणभर तिळाचा मणभर नखरा* (आठवणीतील कविता)

वाटाणा , फुटाणा , शेंगदाणा

उडत चालले टणाटणा !

वाटेत भेटला तिळाचा कण

हसायला लागले तिघेही जण !

         तीळ चालला भरभर

           थांबत नाही कुठे पळभर !

" तिळा , तिळा , कसली रे गडबड ? "

" थांबायला वेळ नाही .

सांगायला वेळ नाही.

काम आहे मोठं, मला नाही सवड !"

         " ऐक तर जरा , पहा तर खरा ,

            कणभर तिळाचा मणभर नखरा ! "

            "बघा तरी थाट ! सोडा माझी वाट !"

     " बघू या गंमत , करू या जंमत !राज

      चला रे जाऊ याच्याबरोबर ."

तीळ चालला भराभर . वाटेत लागले ताईचे घर .

तीळ शिरला आत, थेट सैपाकघरात.

ताईच्या हातात छोटीशी परात

हलवा करायला तीळ नाही घरात !

ताई बसली रुसून, तीळ म्हणतो हसून,

" घाल मला पाकात, हलवा कर झोकात."

ताईने टाकला तीळ परातीत.

चमच्याने थेंब थेंब पाक ओतीत,

इकडून तिकडे बसली हालवीत .

शेगडी पेटली रसरसून,

वाटाणा , फुटाणा , शेंगदाणा गेले घाबरून!

पण तीळ पाहा कसा ?

हाय नाही , हुय नाही , हासे फसफसा !

पाकाने खुलतोय , काट्याने फुलतोय !

अरे , पण हे काय ? तीळ कुठे गेला ?

काटेरी , पांढरा हलवा कुठून आला ?

     " वाटाण्या , फुटाण्या , शेंगदाण्या,

       पाहिलीत गंमत ? कणभर तिळाची मणभर करामत !

       एवढासा म्हणून हसलात मला,

       खुलवीन मी तर सर्व जगाला ! "

(१९७८-७९ इ.२ री बालभारती )