MAHITI DARSHAN

  

*असणं आणि दिसणं...*

*एकदा खूप महिन्यानंतर,* *एका मित्राच्या घरी गेलो होतो.*

*मस्तं गप्पा टप्पा आणि चहाचा रतीब चालू होता.*

*तितक्यात आतल्या खोलीतून मित्राची आजी बाहेर आली.*

*खूप आस्थेने त्यांनी माझी,*

*आणि घरच्यांची चौकशी केली,*

*आणि मग "चालू दे तुमचं" म्हणून,*

*त्या परत आत गेल्या.*

*थोड्या वेळाने मी निघालो.*

*बाहेरूनच आजींना हाक मारली.*

*आजी, निघतो मी,*

*आजी बाहेर आल्या.*

*मी त्यांच्या पाया पडलो.*

*प्रेमाने माझ्या डोक्यावर हात ठेऊन म्हणाल्या.*

*खूप दिवसांनी आलास.*

*येत जा हो अधूनमधून.*

*दिसत राहावं बाबा..बरं वाटतं.*

*खरंच.. किती महत्त्वाचं असतं,*

*असणं आणि दिसत राहाणं.*

*आपल्या आयुष्यात अनेकजण येऊन जातात.*

*कमी अधिक प्रमाणात तरंग उमटवून जातात.*

*आपले ठसे मागे सोडून जातात.*

*काळाच्या ओघात काही ठसे पुसट होत जातात,*

*तर काही गहिरे रंग ठेवून जातात.*

*या प्रवासात अनेक नाती,*

*हृणानुबंध जपलेले असतात.*

*सगळ्याच नात्यांना नावं नाही देता येत.*

*मग त्याला आपण मित्र,*

*किंवा मैत्रीण म्हणतो.*

*त्यांचं असणं हा एक मोठा दिलासा असतो.*

*एकाच वस्तीत राहूनही दिवस दिवस भेटू न शकणारे सुहृदही असतातच की,*

*पण ते आहेत, नुसते जिवंत आहेत, असं नव्हे.*

*तर आपल्या मैत्रीत आहेत ही भावनाही सुखावह असते.*

*ते असणं खूप महत्वाचं पण ते "असणंपण" टिकवणं हे सर्वात महत्वाचं.*

*तसे मित्र मैत्रिणी पुष्कळ असतात.*

*सध्याच्या सोशल मिडियाच्या जमान्यात तर फारच.*

*पण शब्दांच्या पलिकडे जाऊन,*

*हृणानुबंध जपणारे फारच थोडे.*

*अगदी हाताच्या बोटावर मोजण्याइतकेच.*

*काही प्रत्यक्षातले तर काही आठवणीतले.*

*काही जवळ असलेले,*

*तर काही दुरावलेले.*

*काही खांद्यावर हात ठेवून शेजारीच उभे असलेले,*

*तर काही पापण्यांच्या कडांवर ओथंबलेले.*

*"दिसणं" महत्वाचं आहेच,*

*पण "असणं" लाख मोलाचं...!!*

                 

 

*आयुष्य हसत-खेळत जगले पाहिजे,*

*असे म्हणतात,*

*पण खेळणे तर काही लोक लहानपणीच विसरुन जातात,*

*आणि हसणे हळूहळू वाढत्या जबाबदा-यांमध्ये दबून जाते.*

*निर्णय चुकला तरी हरकत नाही.*

*स्वतःवर विश्वास असला की,*

*जीवनाची सुरूवात कुठूनही करता येते.*

*आपल्या हाताने जर कोणतं चांगलं काम झालं,*

*तर,तो दिवस खूप चेहऱ्यावर आनंद देऊन जातो.*

*मनापासून लिहीलेल्या गोष्टी,*

*मनाला स्पर्श करुन जातात.*

*त्या नेहमीच काही तरी वेगळं बोलून जातात.*

*काही माणसं भेटून बदलत असतात.*

*आणि काही माणसांना भेटून,*

*आयुष्यात बदल घडून येतात.*

*कुणी देव म्हणो,कुणी दैव म्हणो,*

*कुणी निसर्ग म्हणो,कुणी योगायोग म्हणो!*

*पण जिला माणसाच्या सुखदु:खाशी काही कर्तव्य नाही,*

*अशी एक अंध, अवखळ शक्ती,*

*माणसाला माणसाशी जोडत असते.*

*कधी रक्ताच्या नात्याने,*

*कधी भावनेच्या नात्याने,*

*कधी गरजेच्या नात्याने!*

*वादळी समुद्रात,*

*फुटक्या फळकुटांच्या आधाराने तरंगणारी माणसे,*

*जशी लाटांमुळे जवळ येतात.*

*तसेच या अफाट जगात घडते.*

*कुणाच्या तरी पोटी आपण जन्माला येतो,*

*कुणी तरी आपला सांभाळ करते.*

*शाळेच्या चिमण्या जगात कुणी तरी आपल्या बुद्धीला प्रकाशाची वाट दाखविते.*

*कुणी तरी चिमणदातांनी राय-आवळ्याचे दोन तुकडे करून,*

*त्यांतला एक आपल्याला देते.*

*योगायोगाने जवळ आलेल्या,*

*कुणाच्या तरी जीवनात यौवन,*

*आपले जीवन मिसळून टाकते.*

*जीवनचक्राच्या या अखंड भ्रमंतीत माणसाला एकच गोष्ट करता येण्यासारखी आहे,*

*दुसऱ्या माणसाशी जडलेले आपले नाते न विसरणे,*

*त्याचे जीवन फुलावे,*

*म्हणून त्याच्यासाठी जे-जे करता येईल,*

*ते-ते करणे...*

*अहंकार आणि गैरसमज,*

*या दोन गोष्टी माणसाला त्याच्या मित्र,*

*आणि आप्तेष्टांपासून दूर करतात.*

*गैरसमज त्याला सत्य ऐकू देत नाही.*

*आणि*

*अहंकार त्याला सत्य पाहू देत नाही.*

*गैरसमज हे मॅगीसारखे असतात,*

*लगेच होतात...*

*तेही फक्त २ मिनिटात,*

*यावर उपाय एकच...*

*गरम असतानाच संपवावे,*

*नाहीतर चिकटून बसतात,*

*आणि चिवट होतात...*

*मन कोसळलं की,माणूस कोसळला.*

*मन शाबूत ठेवलं की,*

*आयुष्य पैलथडीला हसत खेळत नेता येतं.*

*माणूस प्रथम मनानं खचतो,*

*आणि तस झालं की,*

*प्रवाह संथ असतानाही,*

*त्यांच्या होड्या उलटतात,*

*संकटातून वाचल्याशिवाय,*

*जीवाची किंमत समजत नाही.*

*आणी जीव गुदमरल्या शिवाय,*

*श्वासांची किंमत कळत नाही.*

*मालमत्तेचा वारस किती असू शकतात.*

*मात्र कर्माची वारस आपण स्वतःहाच आहोत.*

*एक सत्य लपविण्यासाठी,*

*दहा वेळा खोटे बोलावे लागते,*

*आणि त्यासाठी चिंता करावी लागते,*

*म्हणूनच खरे बोलण्याची सवय ठेवा,*

*म्हणजे चिंता करावीच लागणार नाही.*

*कोणतीही नाती उगीच टिकत नाहीत.*

*त्यासाठी निस्वार्थीपणे जीव लावावा लागतो...!!*