MAHITI DARSHAN

 

*आयुष्यात कितीही चांगलं काम केलं,*

*तरी कौतुक मात्र स्मशानातच होतं.*

*माणसाची किंमत ही त्याच्याकडे असलेल्या मनाच्या श्रीमंतीवर नव्हे,*

*तर आर्थिक श्रीमंती वर ठरते.*

*माणसे मन नव्हे तर चेहरा पाहून प्रेम करतात.*

*शंभर चांगली कामे कोणी लक्षात ठेवत नाही,*

*परंतु एक झालेली चूक,*

*लोक कायम लक्षात ठेवतात.*

*लोकांना समोर गोड,*

*आणि मनात कपट ठेवणारे लोक,*

*जास्त जवळचे वाटतात.*

*सगळ्यांना पैसा कमवायचा आहे,*

*पण काम मात्र कोणालाच करायचं नाहीये.*

*आपण एखाद्याची जेवढी जास्त काळजी घेऊ,*

*एखाद्यावर स्वतःपेक्षा जास्त प्रेम करू,*

*स्वतःपेक्षा जास्त महत्त्व देऊ,*

*तेवढच आपण त्याच्या मनात स्वतःची किंमत कमी करून घेतो.*

*कारण...*

*लोकांना असं सतत वाटत राहतं की,*

*आपण कसही वागलो तरी,*

*ती व्यक्ती आपल्याला सोडून जाणार नाही.*

*फुकट मिळालेल्या गोष्टीची किंमत नसते.*

*आपण आयुष्यात कितीही पैसा कमावला,*

*तरी सोबत काहीही घेऊन जात नाही.*

*चांगला माणूस होता,*

*हे फक्त मेल्यानंतर ऐकायला मिळतं.*

*कितीही लोकांच्या म्हणण्याप्रमाणे वागलं,*

*तरी लोक नावेच ठेवतात.*

*एखादी चांगली बातमी कोणीही सांगणार नाही,*

*पण वाईट बातमी न सांगता,*

*सगळीकडे पसरते.*

*मनापासून आनंदी राहण्यापेक्षा,*

*दुसऱ्यांना दाखवण्यासाठी,*

*लोक जास्त आनंदी राहतात.*

*लोक दानधर्म प्रसिद्धी मिळवण्यासाठी करतात.*

*मुलांना प्रेयसी पाहिजे असते,*

*पण बायकोचा आधी कोणी प्रियकर असेल,*

*तर मात्र चालत नाही.*

*मुली स्वतःचं शिक्षण,*

*करियर काही नसेल,*

*तरीपण मुलगा सरकारी नोकरी वालाच पाहिजे असतो.*

*सहज मिळालेली गोष्ट फार काळ टिकत नाही,*

*आणि फार काळ टिकणारी गोष्ट,*

*ही सहजासहजी मिळत नाही.*

*गरीब माणूस जमिनीवर बसला,*

*तर तिच त्याची लायकी आहे,*

*आणि श्रीमंत माणूस जमिनीवर बसला,*

*तर तो त्याचा मोठेपणा असतो,*

*असं लोकांना वाटतं.*

*चैनीच्या वस्तू शिवाय आपण जगू शकतो,*

*तरीही त्या वस्तू निर्माण करणारे अरबपती आहेत,*

*आणि ज्या अन्नाशिवाय आपण जगूच शकत नाही,*

*तो शेतकरी मात्र गरीब...*

*एकदा हातातून निसटून गेलेली वेळ,*

*आणि तोंडातून गेलेला शब्द,*

*काही केल्या परत येत नाही...!!*

                 

 

*Detach अलिप्त,*

*अलिप्त होणे, Disconnect with somebody...*

*धक्का बसला ना मित्रांनो,*

*पण खरं आहे.*

*पटणार नाही काहींना,*

*आयुष्यात वेळ आली की,*

*Detach होणंच योग्य.*

*असं म्हणतात, साठी नंतर ही प्रक्रिया सुरु करावी.*

*अलिप्त म्हणजे separation नाही,*

*aloof नाही,*

*कुठलीही गोष्ट मनाला लावून न घेणे,*

*ज्या गोष्टी जशा आहेत,*

*त्याचा स्वीकार करणे,*

*खोटी आशा बाळगू नये.*

*एक लक्षात असावे,*

*माणसाचा स्वभाव बदलत नाही,*

*स्वभावाला औषध नाही,*

*खरं आहे...*

*त्याचा मोठया मनाने स्वीकार करावा,*

*ते बदलण्याचा प्रयत्न पण करू नये.*

*Detach...*

*मुलगा/मुलगी परदेशी आहेत हो..*

*त्यांची सारखी भेट होणार नाही,*

*प्रत्यक्ष होणं शक्य नाही,*

*हे मनाला सांगणे अलिप्त...*

*आपली स्थावार जंगम Property,*

*खूप कष्टाने उभी केलेली, मान्य...*

*पण आता उपभोग घेण्याची शक्ती नाही,*

*आसक्ती नाही,*

*त्यावर शांतपणे विचार करून,*

*निर्णय घेणे, Disconnect.*

*आपल्या घरामध्ये खूप वस्तू असतात,*

*कधी Marketing tricks मुळे,*

*तर कधी पत्नीचा, मुलांचा आग्रह,*

*खरं सांगा अशा कित्येक वस्तू आपल्या घरात असतात,*

*खरं आहे ना...*

*आपण वापरत नाही पण जपून ठेवतो,*

*May be emotional attachment...*

*भांडी असंख्य, Dinner sets,*

*काचेचे वेगवेगळे glasses,*

*Mugs,अगणित वाट्या,*

*पेले इत्यादी...*

*कल्पना करा, लग्नानंतर छोट्या घरात संसार झाला ना !*

*आता घर मोठं आहे, खूप साधने आहेत, पण माणसं दोन...*

*काय करायचं अशा वेळी,*

*Detach होणंच महत्वाचं...*

*हे झालं निर्जिव वस्तूंबद्दल,*

*आता सजीव माणसं चेक करू या...*

*काही वर्षांपूर्वी कोणाच्याही आयुष्यात आपण डोकावणे,*

*स्वाभाविक होतं,*

*कारण...*

*व्यक्ती वेगळ्या होत्या,*

*सगळं स्वच्छ मोकळ्या आकाशासारखं होतं,*

*आज परिस्थिती बदलली आहे,*

*मित्रांनो, विचार share होत नाही,*

*कोणी सल्ला मागत नाही,*

*काही न पटणाऱ्या गोष्टी,*

*विचारता येत नाही...*

*Detach...*

*रिक्त होण्यात सुख आहे मित्रांनो,*

*दुःखाला delete करायला यायला पाहिजे,*

*खूप कठीण आहे मान्य,*

*मग पूढे नाही जाऊ शकत.*

*अशा वेळी कृष्णाचे चिंतन करावे.*

*त्याने कधीही मागे वळून बघितलं नाही.*

*कधी वाटलं नसेल का कृष्णाला की,*

*देवकीला घट्ट मिठी मारावी,*

*आणि चार क्षण तिच्या कुशीत घालवावे.*

*कधी गोकुळात जाऊन गोपिकांच्या घागरी फोडाव्या,*

*मनसोक्त बासरीच्या मंद आवाजात सगळं विसरून जावं.*

*मान्य आहे...*

*कृष्ण परम परमेश्वर होता.*

*आपण कृष्ण होऊ शकत नाही अशक्य.*

*आयुष्यात जर कधी अलिप्त व्हायचं असेल,*

*तर कृष्ण आठवा...*

*तो स्फूर्ती देईल.*

*मुलं लग्नानंतर त्यांच्या आयुष्यात रमतात,*

*काय गैर आहे,*

*काही नाही,*

*ते जर त्यांचे कर्तव्य पार पाडीत असतील,*

*तर तक्रारीला जागा नसावी.*

*पण माझं ऐकावं हा हट्ट बरा नाही.*

*निर्णय घेण्याची क्षमता प्रत्येकाची वेगळी असते,*

*मान्य...*

*पण जबरदस्ती नको.*

*लागू द्या एखादी ठेच...*

*शिकेल मुलगा/मुलगी.*

*लहानपणी आई म्हणायची,*

*तुला कळणार नाही आता,*

*एकदा बाप झालास की कळेल.*

*इतक्या साध्या भाषेत एवढं मोठं तत्वज्ञान,*

*आईच सांगू शकते...*

*अलिप्त होण्यात सुख आहे,*

*पाऊस पडल्यानंतर नीरभ्र आकाशासारखं मन स्वच्छ होईल.*

*मित्रांनो...*

*वाईट भावना, वाईट विचार, कोलमडून जातील,*

*आणि स्वछंद आनंदाचा अनुभव प्राप्त होईल.*

*मनात प्रेम,सहानुभूती नक्कीच राहील,*

*पण गुंतणे नाही.*

*जिथे व्यक्ती गुंतते,तिथे राग,लोभ येणार.*

*हे मळभ दूर झाले की,*

*सर्व छान,स्वच्छ,निर्मळ.*

*बघा प्रयत्न करून,*

*जमलं तर ठीकच...!!*

                 

 

*प्रत्येक मनुष्याला,*

*मनापासून असे वाटत असते की,*

*भगवंताने आपले सर्व संकल्प,*

*व मनोरथ पूर्ण करावेत.*

*श्री ज्ञानेश्वर माऊली सुद्धा,*

*देवाजवळ मागणे मागतात,*

*की,जो जे वांछील तो तें लाहो प्राणिजात,*

*वास्तविक,आपण देवाजवळ लडिवाळपणे मागायचे,*

*व देवाने आपल्या मनोकामना पूर्ण करायच्या,*

*अशी व्यवस्था निसर्गाने-ईश्वराने,*

*आपल्या जीवनातच करून ठेवली आहे.*

*निसर्गाने अशी सुरेख व्यवस्था करून सुद्धा,*

*आज आपली अवस्था मात्र केविलवाणी झाली आहे,*

*याचे एकमेव कारण हे की,*

*माणसाला निसर्गाने आपल्यासाठी,*

*अशी व्यवस्था करून ठेवली आहे,*

*याची मुळीसुद्धा जाणीव नाही.*

*कल्पतरुच्या झाडाखाली बसले असता,*

*आपण जे मागावे ते तत्काळ प्राप्त होते,*

*असे पुराणांत उल्लेख सापडतात.*

*पुराणातील वांगी पुराणातच!*

*त्याचा आपल्याला उपयोग काय.?*

*असे वाटण्याचा संभव आहे.*

*परंतु हा कल्पतरू पुराणातले वांगं नसून,*

*आपले जीवन चांग व सांग करणारा प्रत्यक्ष शंकरू आहे.*

*हा शिव-शंकर आपल्या हृदयात वास करतो,*

*व आपण जे काही मागतो,*

*त्या सर्व मागण्यांना तथास्तु म्हणतो.*

*प्रत्यक्ष शंकराने तथास्तु असा आशीर्वाद दिल्यावर,*

*आपल्या मागण्या फलद्रूप झाल्याशिवाय कशा राहतील.?*

*परंतु येथे एक महत्त्वाची गोष्ट लक्षात घेतली पाहिजे,*

*ती अशी की,*

*आपले मागणे योग्य की अयोग्य,*

*चांगले की वाईट,*

*बरे की बुरे,*

*कल्याणाचे की अकल्याणाचे,*

*याचा शंकर 'विचार' करत नाही.*

*तथास्तु म्हणायचे...*

*व आपल्या कामना पूर्ण करायच्या इतकेच हा शंकर जाणतो.*

*चांगल्या-वाईटाचा किंवा,*

*हित-अहिताचा जो काही विचार करायचा,*

*तो आपण;*

*शंकराने नाही...*

*निसर्गाची-ईश्वराची वरील व्यवस्था,*

*न समजल्यामुळे आपल्या सारखी सामान्य माणसे,*

*शंकराजवळ जे मागावे,*

*ते मागत नाहीत व जे मागू नये ते नेमके मागतात.*

*याचा परिणाम असा होतो की,*

*आपल्या वाट्याला जीवनात,*

*दुःखाचा सुकाळ...*

*व सुखाचा दुष्काळ...*

*अनुभवास येतो.*

*पुराणातील भस्मासुराची कथा सुप्रसिद्ध आहे.*

*भस्मासुराने वर मागितला की,*

*ज्याच्या मस्तकावर हात ठेवीन,*

*तो भस्म व्हावा...*

*व त्यास शंकराने त्याच्या भोळ्या स्वभावाप्रमाणे,*

*तथास्तु म्हटले...*

*शेवटी भस्मासुराने स्वत:च्याच मस्तकावर हात ठेवला,*

*व तो भस्म झाला.*

*पुराणातील ही भस्मासुराची कथा म्हणजे प्रत्यक्षात सामान्य माणसाची व्यथा आहे.*

*कळत नकळत आपण देवाजवळ नको ते मागतो,*

*व हा शंकर तथास्तु म्हणतो.*

*परिणामी आपल्या जीवनात,*

*वादळ व गोंधळ निर्माण होऊन,*

*प्रत्यक्षात सुखाचे सोने प्राप्त होण्याऐवजी,*

*जीवनात दुःखाची माती मात्र पदरात पडते.*

*या बाबतीत निसर्गाचा किंवा ईश्वराचा,*

*एक नियम लक्षात ठेवणे अतिशय महत्त्वाचे आहे.*

*हा नियम असा की,*

*आपण जे करतो ते देवाजवळ मागतो,*

*कारण...*

*करणे' हे एक प्रकारचे मागणेच आहे.हे 'करणे' दोन प्रकारचे आहे.*

*एक मनाने करणे व दुसरे देहाने करणे.*

*यापैकी मनाने करणे,*

*या गोष्टीला अधिक महत्त्व आहे.*

*कारण...*

*देहामार्फत जे केले जाते,*

*ते प्रत्यक्षात मनच करीत असते.*

*ही गोष्ट लक्षात घेतली म्हणजे,*

*मनाचे जीवनातील असाधारण महत्त्व ध्यानात येईल.*

*आपले जीवन हे नाटक,संगीत,जुगार किंवा खेळ नसून युद्ध आहे.* 

 *रात्रं दिवस आम्हा युद्धाचा प्रसंग ।* 

 *अंतर्बाह्य जग आणि मन ।।* 

*या शब्दात तुकाराम महाराजांनी सुद्धा,*

*जीवन हे युद्ध आहे,*

*असेच उपदेशिले आहे.*

*ज्याच्या हातात मन,*

*तो जीवन युद्ध जिंकणार हे निश्चित.*

*असे हे मन अत्यंत विचित्र,*

*व विलक्षण आहे याची जाणीव,*

*आपल्या सारख्या सामान्य माणसाला नसते.*

*हे मन प्रत्यक्षात तीन प्रकारे नांदते.*

*या मनाच्या एका प्रकाराला बहिर्मन म्हणतात,*

*दुसऱ्या प्रकाराला अंतर्मन म्हणतात,*

*तिसऱ्या प्रकाराला दिव्य मन असे म्हणतात.*

*Conscious mind,Sub-Conscious mind and Divine Consciousness.*

*असेही म्हणतात.*

*यांना जीव,शिव व देव असेही स्थूलमानाने संबोधण्यास हरकत नाही.*

*सध्या आपल्याला पहिल्या दोन तत्त्वांशी कर्तव्य आहे,*

*ती म्हणजे बहिर्मन व अंतर्मन,*

*ही दोन मने वास्तविक दोन नसून,*

*एकाच मनाचे दोन भाग आहेत.*

*परंतु त्या दोघांची कार्य करण्याची पद्धत,*

*व कार्यक्षेत्र भिन्न आहेत,*

*व त्यामुळेच हे एक मन नसून,*

*दोन भिन्न मने आहेत,*

*असे वाटण्याजोगी परिस्थिती निर्माण होते.*

*बहिर्मन अत्यंत छोटे आहे,*

*तर अंतर्मन खूपच मोठे आहे.*

*बहिर्मन स्थूल आहे,*

*तर अंतर्मन अतिसूक्ष्म आहे.*

*बहिर्मन प्रचितीला येते,*

*तर अंतर्मनाचा थांगपत्ताही,*

*सामान्य माणसाला लागत नाही...!!*