MAHITI DARSHAN

  

*ताकद आणि पैसा...*

*हे जीवनाचे फळ आहे.*

*परंतु कुटुंब आणि मित्र,*

*हे जीवनाचे मुळ आहे.*

*आपण एक वेळ फळाशिवाय राहू शकतो.*

*पण मुळाशिवाय उभे नाही राहू शकत.*

*कारण...*

*मुळ कुजले की मोठे वृक्षही उनमळतात.*

*तेव्हा नाते जपा,*

*कठीण प्रसंगी तेच कामी येतात...*

*सगळ्यांचा आयुष्यात,*

*दोन प्रकारचे लोक येतात.*

*एक म्हणजे तुम्ही चुकलात,*

*तर ती चूक सुधारण्यासाठी,*

*मार्गदर्शन करणारे...*

*आणि दुसरे असतात,*

*ते म्हणजे तुमची एक चूक कधी होईल,*

*आणि तुम्ही कधी लोकांच्या नजरेत वाईट होणार ₹,*

*ह्याची वाट बघणारे...*

*आपल्या निःस्वार्थी कर्माने,*

*दुसऱ्यांच्या मनात घर करून जगणे.*

*हीच जीवनातील सर्वात मोठी कमाई आहे.*

*काही वेळा"आपली चुक नसतांनाही,*

*शांत बसणं योग्य असतं,*

*कारण...*

*जोपर्यंत समोरच्याचं मन,*

*मोकळं होत नाही,*

*तो पर्यंत त्याला त्याची चुक लक्षात येत नाही.*

*मोडतोड करायला ज्ञान लागत नाही,*

*परंतु तडजोड करायला मात्र,*

*खुप शहाणपण लागते...*

*ना दूर रहने से रिश्ते टूट जाते हैं;*

                    *और;*

*ना पास रहने से जुड़ पाते हैं;*

*यह तो एहसास के पक्के धागे है;*

                     *जो;*

     *बस खास लोगों को ही;*

             *समझ में आते है;*

                

 

*अनुभवामुळेच चांगला निर्णय घेता येतो,*

*मात्र दुर्भाग्य हे आहे की,*

*अनुभवाचा जन्म...*

*नेहमी चुकीच्या निर्णयामुळेच होतो.*

*पुस्तकाच्या पलटणाऱ्या पानांपेक्षा,*

*आयुष्याची पलटणारी पानं,*

*ही खूप काही शिकवून जातात.*

*वेळेवर वेळ देणारा माणूस,*

*वेळेवर भेटला की,*

*चांगली वेळ यायला वेळ लागत नाही.*

*किंमत न बघता वस्तू विकत घ्यायची असेल,*

*तर वेळ न बघता मेहनत करावी लागते.*

*हे वेळ निघून गेल्यावरच लोकांना कळतं.*

*जपलं असतं तर संपलं नसतं,*

*मग ती संपत्ती असो किंवा नाती.*

*आपल्या आयुष्यात येणारी माणसंही,*

*झाडांच्या अवयवासारखीच असतात.*

*काही फांदीसारखी,*

*जास्त जोर दिला की तुटणारी.*

*काही पानासारखी,*

*अर्ध्यावर साथ सोडणारी.*

*काही काट्यासारखी,*

*सोबत असून टोचत राहणारी.*

*आणि काही मुळांसारखी,*

*न दिसताही सुरुवातीपासुन,*

*शेवटपर्यंत साथ देणारी.*

*एखादी व्यक्ती अशी का वागते,*

*हे शोधण्यात,*

*अन्वय लावण्यात,*

*खूप एनर्जी वाया जाते.*

*वेळ जातो.*

*स्वत:चा तो पराभव पचवता येत नाही.*

*जगात कितीही प्रकारचे आनंद असले,*

*तरी त्यातला सर्वात मोठा आनंद,*

*आपण समोरच्या व्यक्तीला करेक्ट ओळखलं,*

*हाच असावा.*

*त्यात अहंकाराची तृप्ती असते,*

*म्हणून तो आनंद सर्वश्रेष्ठ.*

*प्रत्युत्तर द्यायलाच सामर्थ्य लागतं.*

*असं नाही...*

*तर कधी कधी सहन करून,*

*शांत राहायला सुद्धा,*

*सामर्थ्य लागतं...*

*प्रॉब्लेम्स नसतात कुणाला.?*

*ते शेवटपर्यंत असतात.*

*पण प्रत्त्येक प्राॅब्लेमला,*

*उत्तर हे असतंच.*

*ते सोडवायला कधी वेळ हवा असतो,*

*माणसाचं वय दिवसांनी मोजणं चुकीचं आहे.*

*कुणी किती सोसलं,*

*त्याप्रमाणात वय मोजणं आवश्यक आहे.*

*वेदना ह्या दिसत नाही,*

*तरी रडून जातात...*

*आठवणी ह्या थांबत नाही,*

*तरी जीव गुंतून जातात...*

*मन हे समजत नाही,*

*तरी जाणीव करून जातात...*

*ह्रदय हे दिसत नाही,*

*तरी लोक ह्रदयात घर करून जातात,*

*दु:खाने आयुष्याच्या चिंध्या जरी झाल्या,*

*तरी त्यातुन सुध्दा तलम वस्त्र,*

*निर्माण करण्याची हिंमत आपल्यात असावी.*

*सुंदर आयुष्य सहज घडत नसतं,*

*तर ते जाणीवपूर्वक घडवावं लागतं,*

*ते म्हणजे प्रार्थनेतून, माणुसकीतून,*

*प्रेमातून,*

*त्यागातून,*

*आणि सर्वात महत्वाचे म्हणजे,*

*कृतीतून घडत असतं...!!*

                

 

*आयुष्य ही फार अवघड शाळा आहे,*

*कॉपी करता येत नाही,*

*कारण...*

*प्रत्येकाची प्रश्नपत्रिका वेगळी असते.*

*आयुष्य जगायला मिळणं,*

*हा प्रत्येकाच्या नशिबाचा भाग आहे.*

*मृत्यू येणं हा काळाचा भाग आहे.*

*पण लोकांच्या मनात जिवंत राहणं,*

*हा फक्त कर्माचा भाग आहे,*

*एकट्या सुईचा स्वभाव,*

*टोचणारा असतो,*

*परंतु धागा सोबतीला आला की,*

*हाच स्वभाव बदलून,*

*एक दुसऱ्यांना जोडणारा बनतो.*

*नकारात्मक दृष्टिकोन हा,*

*पंक्चर झालेल्या टायरसारखा असतो,*

*त्याला बदलल्याशिवाय,*

*तुम्ही पुढे जाऊ शकत नाही.*

*चूक ही आयुष्याचं एक पान आहे.*

*पण नाती म्हणजे...*

*आयुष्याच पुस्तक आहे.*

*गरज पडली तर चुकीचं पान,*

*फाडून टाका...*

*पण एका पानासाठी,*

*अख्खं पुस्तक गमावू नका.*

*आयुष्य ही एक अशी ट्रेन आहे,*

*जी जन्मापासून मृत्यूपर्यंत,*

*सुख दुःखाच्या फलाटांवर थांबते,*

*आणि आपल्याला अनुभवाचं तिकीट घेण्यासाठी,*

*प्रत्येक स्टेशनवर उतरायला भाग पडते!*

*आयुष्य जगायचे असेल,*

*तर त्रास हा होणारच,*

*नाहीतर मेल्यावर,*

*आगीचे चटके सुद्धा जाणवत नाहीत.*

*मनाप्रमाणे एखादी गोष्ट घडली की,*

*आपण आनंदी होतो,*

*विरोधात घडली की दुःखी होतो,*

*आणि स्वतःविषयीच नाराज होतो.*

*पण आयुष्य हे असेच असते.*

*सुखदुःखाचे हेलकावे घेतच चालावे लागते.*

*आकाशात जेव्हा ऊन,*

*आणि पावसाचा संघर्ष असतो,*

*तेंव्हाच इंद्रधनुष्य तयार होते.*

*आयुष्य सजवायचे असते,*

*ते अशा इंद्रधनुष्यांनी.*

*तडजोडीमुळे नुकसान होत नाही,*

*तर संधी मिळते,*

*इंद्रधनुष्य फुलवण्याची.*

*दुस-याच्या नशिबाची बरोबरी,*

*आपल्या नशिबाशी करत बसू नका.*

*आपलं सुख कशात आहे,*

*हे शोधा...*

*आणि ते वाढवण्याचा प्रयत्न करा.*

*कारण...*

*सदगुरु सांगून गेलेत,*

*जगी सर्व सुखी असा कोण आहे.*

*विचारी मना तूच शोधुनी पाहे!!*

*आयुष्याची गणितं खरंतर,*

*बोटावर सोडवण्याइतकी सोपी असतात,*

*पण भीतीचे आकडे,*

*समाजाची काळजी,*

*आणि क्षणिक सुखाची ओढ,*

*अख्खा हिशोब चूकवतात.*

*माना की वक़्त,*

*सता रहा है;*

*मगर कैसे जीना है;*

*वो भी तो बता रहा है;*

*जीवनाचा प्रवास हा असाच असतो,*

*चढ आला तर कष्टाने चढायचा,*

*आणि उतार आला तर,*

*त्याचा आनंद लुटायचा...*

*सगळीच स्वप्न पुर्ण होत नसतात,*

*ती फक्त पहायची असतात,*

*कधी कधी त्यात रंग*

*भरायचे असतात,*

*पण...*

*स्वप्न पुर्ण झालं नाही,*

*तर दुखी व्हायच नसतं.*

*रंग उडाले म्हणुन चित्र फाडायचं नसतं,*

*फक्त लक्षात ठेवायच असतं,*

*सर्वच काही आपल नसतं.*

*पढ़ो और समझो...*

*धुंआ दर्द बयाँ करता है;*

*और राख कहानियां छोड़ जाती है;*

*कुछ लोगों की बातों में भी दम नहीं होता;*

*और*

*कुछ लोगों की खामोशी भी;*

*निशानियां छोड़ जाती है;*

*दुनिया का दस्तूर भी कितना अजीब है;*

*लोग इतनी जल्दी बात नहीं मानते हैं;*

*जितनी जल्दी बुरा मान जाते हैं;*

*असंख्य दुःखांना लपवून,*

*चेहऱ्यावर स्मित हास्य निर्माण करणं,*

*या सारखं बोलकं नाटक,*

*कोणतं असू शकतं.*

*सहकार्य आणि सत्कर्म,*

*आवाज न करता केले तर,*

*त्यातून निर्माण होणारे*

*माधुर्य,*

*आणि समाधान,*

*हे अतुलनीय असते...!!*

                

 

*II मनोमन देवाचे आभार मानावे II*

*मनुष्याच्या जीवनात केव्हातरी,*

*असा प्रसंग येतो की,*

*तो अतिशय हतबल होतो,*

*अशा या कठीण प्रसंगी तो,*

*देवाचा धावा करतो.*

*अनेक व्रते,उपवास करतो,*

*पण देव त्याला लवकर मदत करत नाही.*

*परंतु एक घटना मात्र निश्चित घडते,*

*आणि ती म्हणजे एखादी व्यक्ती,*

*आपल्या पाठीशी उभी रहाते,*

*आणि संकटात आपली इतकी मदत करते की,*

*त्या संकटातून आपण सहज बाहेर पडतो.*

*आपण नंतर म्हणतो सुध्दा की,*

*त्यांनी अगदी देवासारखी मदत केली,*

*येथे एक गोष्ट लक्षात ठेवावी की,*

*हे सर्व ईश्र्वराच्या मर्जीनुसार घडते,*

*आणि ती मदत सुध्दा,*

*ईश्र्वर करत असतो.*

*मदत करणाऱ्या व्यक्तीला,*

*बुध्दीयोग देण्याचे कार्य सुध्दा,*

*ईश्र्वराचेच आहे.*

*पुढे जेव्हा आपले भाग्य,*

*आपल्याला साथ देते,*

*व आपण वैभवाच्या उच्च शिखरावर जातो,*

*तेव्हा काळाच्या ओघात ही झालेली मदत,*

*आपण विसरतो...*

*असे घडू नये म्हणून,*

*वर्षातून किमान एकदा तरी,*

*आपण स्वतःअगदी एकटे बसावे,*

*आणि आपल्या कठीण प्रसंगी,*

*मदत केलेल्या व्यक्तींची आठवण करावी.*

*आणि मनोमन देवाचे आभार मानावे,*

*आणि एक निश्चय करावा की,*

*आपणही अशीच कोणाची मदत करू,*

*जेणेकरून ईश्र्वराची ही व्यवस्था,*

*अव्याहतपणे चालू राहील...!!*

                

 

*डोक्यावरचा कचरा...*

*साबण, शाम्पू अशा माध्यमांचा वापर करून,*

*सहज धुऊन टाकता येतो,*

*परंतु डोक्यात असलेला कचरा,*

*धुऊन टाकणे खूप अवघड आहे.*

*साबण, शाम्पूच्या आवाक्यातील ही गोष्ट नाही.*

*आपल्या मानसिक अवस्थेचे,*

*प्रतिबिंब आपल्या कृतीत उतरत असते.*

*मानसिक अवस्था म्हणजेच,*

*डोक्यातील कचरा असतो.*

*आपण कितीही सधन असलो,*

*कितीही बलवान असलो,*

*कितीही हुशार असलो,*

*तरीही आपले डोके,*

*आपण स्वच्छ आहे,*

*अशी खात्री,*

*यापैकी कोणालाच नसते.*

*डोक्यातील कचरा सर्वात जास्त,*

*आपल्या स्वतःलाच त्रास देत असतो.*

*आपण कितीही विसरायचा प्रयत्न केला,*

*तरी काही गोष्टी विसरत नाहीत.*

*घडून गेलेला प्रतिकूल प्रसंग,*

*त्या क्षणाला वेदना देऊन जातो,*

*पण ज्या क्षणाला तो आठवतो,*

*त्या क्षणाला तो पुन्हा तेवढीच वेदना देतो,*

*कदाचित प्रत्यक्ष प्रसंगाच्या वेळी,*

*होणाऱ्या वेदनेपेक्षा आठवण झाल्यानंतर होणारी वेदना,*

*ही जास्त तीव्र असते.*

*हा डोक्यातील कचरा,*

*कोणालाच नको असतो,*

*कोणालाही हा आवडत नाही,*

*परंतु हा जाता जात नाही.*

*अशा विचलित अवस्थेत विसरणे,*

*किंवा विसराळूपणा हा सुद्धा एक चांगला गुण आहे,*

*असे वाटून जाते.*

*डोक्यावर बसलेली माणसे,*

*फेकून देता येतात,*

*परंतु डोक्यात बसलेली माणसे,*

*काही केल्या निघत नाहीत.*

*ही सतत आपल्या डोक्यात वार करत राहतात,*

*आणि कायमची डोकेदुखी होऊन बसते.*

*जी माणसे आपल्या डोक्यात गेलेली असतात,*

*त्यांना याची कल्पनाही नसते,*

*कदाचित ती विसरूनही गेलेली असतात,*

*परंतु आपण मात्र त्यांना डोक्यात घेऊन फिरत असतो.*

*या अनुभवाला शक्यतो कोणीही सामान्य माणूस अपवाद असू शकत नाही.*

*डोक्यातील कचरा साफ करण्याची सोपी पद्धत आहे,*

*ती म्हणजे,आपल्या जीवनात येणारा कोणताही प्रसंग,*

*जसा आहे तसा स्वीकारावा.*

*प्रत्येक प्रसंगाला आपली प्रतिक्रिया ही शून्य असावी.*

*कारण घडून गेलेल्या प्रसंगाला बदलण्याची ताकद कोणातच नसते,*

*परंतु प्रसंगाला प्रतिक्रिया देणे,*

*नक्कीच आपल्या हातात असते.*

*या प्रतिक्रिया थयथयाट करणाऱ्या,*

*किंवा यशाने उन्मत्त होणारऱ्या असल्या,*

*तर आपल्या डोक्यात तो कचरा निश्चित घुसला,*

*असे समजावे.*

*प्रतिक्रिया शून्य असेल,*

*तर घडलेल्या प्रसंगाचा आपल्यावर वर्तमानात,*

*आणि भविष्यातही कोणताही परिणाम होत नाही.*

*जीवनात येणारा प्रसंग जसा आहे,*

*तसा स्वीकारण्यासाठी,*

*आणि त्याच्यावर आपली प्रतिक्रिया शून्य होण्यासाठी,*

*आपल्या जीवनात स्थितप्रज्ञता यावी लागते.*

*ही स्थितप्रज्ञता पैशाने, ज्ञानाने,व्यायामाने,प्रतिष्ठाने, पदाने येत नाही,*

*तर यासाठी साधना करावी लागते.*

*साधना करत असताना, माणूस अंतर्मुख होतो.*

*त्यामुळे त्याला देहाचे तदाम्य सोडता येते.*

*विदेही अवस्था प्राप्त झाली की,*

*देहाशी संबंधित असलेल्या सर्व दुःखाचे समूळ उच्चाटन होते.*

*आत्म्याचे स्वरूप आत्मसाक्षात्काराने प्रत्ययास येते,*

*आणि आपल्या आत्मिक सामर्थ्याचे ज्ञान होऊन,*

*सत्चिदानंद अवस्थेची प्राप्ती होते.*

*या अवस्थेत गेल्याशिवाय,*

*डोक्यातील कचरा कोणालाही,*

*साफ करता येत नाही...!!*

*आयुष्याच्या साधने ।*

*सत्चिदानंद पदवी घेणे ।।*

*तुका म्हणे पावटणी l* 

*करू स्वर्गाची निशाणी ।।*