MAHITI DARSHAN

  

*एक विकत घ्या...*

*त्यावर एक फुकट घ्या.*

*विचार केला तर...*

*ही एक व्यापारी व्यवस्था वाटते,*

*पण वास्तवात ती आपल्या जीवनाशी निगडित व्यवस्था आहे.*

*जर आपण राग विकत घेतला,*

*तर आपल्याला एसिडिटी बद्धकोष्ठता फुकट मिळते.*

*जर आपण ईर्ष्या विकत घेतली,*

*तर आपल्याला डोकेदुखी फुकट मिळते.*

*जर आपण द्वेष विकत घेतला,*

*तर आपल्याला अल्सर पोटदुखी फुकट मिळते.*

*जर आपण ताणतणाव* *विकत घेतला,*

*तर आपल्याला रक्तदाब BP फुकट मिळतो.*

*अशाप्रकारे आपण वार्तालाप,*

*बोलाचाली करून विश्वास* *विकत घेतला,*

*तर आपल्याला मैत्री दोस्ती फुकट मिळते.*

*जर आपण व्यायाम कसरत विकत घेतला,*

*तर आपल्याला निरोगी आयुष्य फुकट मिळते.*

*जर आपण शांती विकत घेतली,*

*तर आपल्याला समृद्धी फुकट मिळते.*

*जर आपण ईमानदारी प्रामाणिकपणा विकत घेतला,*

*तर आपल्याला झोप फुकट मिळते.*

*जर आपण प्रेमभाव विकत घेतला,*

*तर आपल्यावर सद्गुण सदाचारासह,*

*सद्गुरू कृपा सहज प्राप्त होते.*

*हे सर्व आपल्यावर,*

*अवलंबून आहे की,*

*आपण...*

*काय विकत घेतलं पाहिजे...!!*

                 

 

*आपल्या आयुष्यात...*

*वेगवेगळ्या प्रकारची दु:खे येतात,*

*क्लेश सहन करावे लागतात.*

*काही वेळा दु:ख वाट्याला येतं,*

*तेव्हा खरोखर आपली नेमकी चूक कळत नाही.*

*वाटत, मी कुणाचंच वाईट करत नाही,*

*मग माझ्याच वाट्याला हे का.?*

*पण हे प्रारब्ध भोग असतात,*

*ते भोगूनच संपवावे लागतात.*

*परंतु बरीचशी दु:ख विनाकारण ओढवून घेतली जातात.*

*वाट्याला येणार्या दु:खाचा त्रास,*

*समोरचा सुखात आहे हे पाहून,*

*अधिक बळावतो.*

*आर्थिक संकट,कर्ज, आजारपण,*

*कौटुंबिक कलह,नोकरीत कटकटी,*

*फसवणूक,व्यसनाधीनता,*

*दारिद्र्य अशा गोष्टींना सामोर जावं लागलं की,*

*आपण अस्वस्थ होतो,*

*शांत राहू शकत नाही.*

*आयुष्यात आनंदी आनंद असेल,*

*तर आपली काहीच तक्रार नसते,*

*पण कोणतही दु:खं आलं की,*

*कधी यातून सुटका होते,*

*यासाठी त्या दु:खाला खंबीरपणे तोंड देण्याऐवजी,*

*इतर उपाय सुरु होतात.*

*कोण सांगेल ते विधी,*

*पूजा, व्रत, बुवाबाबा नवस,*

*पोथ्या यांची पारायण होतात.*

*आपल्या आयुष्यात येणारी सुखदु:ख सुद्धा,*

*अशीच असतात.*

*त्यांचा बाऊ न करता त्यातून वाट काढत राहिलं पाहिजे,*

*हे सर्व असणारच,*

*ते सहन केलच पाहिजे,*

*असा विचार करत माझ्या मुक्कामी,*

*माझ्या भगवंताकडे मला पोहोचायचं आहे,*

*अशी भावना आपण मनात दृढ करु शकणार नाही का !*

*मुळात ही सुखदु:ख माझी आहेत,*

*ह्या खोट्या भावनेत आपण पुरते गुंतून जातो.*

*पण ही सुखदु:ख केवळ ह्या देहाची आहेत,*

*आणि हा देह म्हणजे मी नाही.*

*त्यामुळे मला त्याबद्दल काही वाटून घ्यायचं कारणच नाही.*

*काठावर बसून पाहणार्याला,*

*बुडायची भिती नसते.*

*ह्या आयुष्याकडे आपणही असच काठावरुन पहायला शिकलं पाहिजे.*

*रोजच्या जीवनात अनेक प्रसंग,घटना, क्षण, बरच काही देवून जातात.*

*कधी सुखावणारं कधी दुखावणारं,*

*हवहवस वाटणारं,*

*नकोसं झालेलं,अस बरच काही आपण अनुभवतो.*

*आयुष्याकडे स्वत:ला दूर करुन,*

*पहाण्याच्या खेळात किती मौज वाटेल पहा.*

*कोवळ्या सूर्यकिरणांनी उजळणारं आयुष्य,*

*कधी निराशेच्या मिट्ट काळोखाने,*

*काळवंडून जाणारं आयुष्य!*

*ह्या जीवनात शीतल गारवा,*

*बोचरी थंडी, उन्हाचा तप्तपणा,*

*कधी थंडगार जलधारांचा वर्षाव,*

*होतच रहातो.*

*सुखाचा किंवा दु:खाचा वाटणारा,*

*प्रत्येक क्षण सेकंदासेकंदाला,*

*मागे पडत आयुष्य पुढेच सरकत असतं.*

*आपण मात्र त्या क्षणांमधेच कायम अडकून घेतो.*

*आरशात पाहून कसं स्वत:ला ठीकठाक करतो,*

*तसंच आयुष्याकडे समोरुन पहाताना,*

*त्यातील बर्याच गोष्टी आपण सुधारु शकू.*

*जीवन उजळवणं आपल्याच हाती आहे.*

*असा जेव्हा आपण प्रयत्न,*

*अगदी तळमळीने करतो,*

*तेव्हा मार्गातले अडसर दूर होवू लागतात.*

*आयुष्यात नको त्या गोष्टींची,*

*चिंता करायचं सोडून देऊया...!!*

                 

 

*ज्याप्रमाणे आपण घर रोज झाडतो,*

*भांडी रोज घासतो,*

*स्नान रोज करतो,*

*त्याचप्रमाणे श्रवण ही मनाची अंघोळ आहे.*

*शरीराला जशी अन्नाची गरज आहे,*

*तशी मनाला वाचन, मनन,*

*आणि चिंतन यांची गरज आहे.*

*एखाद्याबद्दल गैरसमज निर्माण होणे,*

*क्रोधाच्या आहारी जाणे,*

*एखाद्याचा द्वेष करणे,*

*मन स्थिर नसणे,*

*ही सारी लक्षणे मानसिक उपासमारीची आहेत.*

*इंद्रियावरती विषयांची पकड,*

*इतकी जबरदस्त आहे की,*

*त्यातून बाहेर पडण्यासाठी,*

*रोज सत्संगाची अथवा श्रवणाची गरज आहे.*

*ज्याठिकाणी अशा सत्संगाची,*

*अथवा श्रवणाची व्यवस्था नसेल,*

*त्या ठिकाणी साधकाने,*

*संत वांग्मयातील किमान,*

*तीन चार पाने रोज शांतपणे वाचावीत.*

*आणि त्यावर मनन चिंतन करावे.*

*हे ही साधकाला जमत नसेल,*

*तर महाराजांनी एकदम साधा,*

*आणि उत्तम उपाय सांगितला आहे,*

*तो म्हणजे, वैखरिने नाम घेणे,*

*आणि ते नाम आपल्याच कानांनी ऐकणे,*

*जे श्रवण भक्तीचे काम करते.*

*हा नेम अखंड पाळला,*

*तर आपल्या मनोवृत्तीत हळूहळू बदल होऊ लागला आहे.*

*हे साधकाच्या ध्यानात येईल.*

*अशा प्रकारे श्रवण...*

*आणि वाचन...*

*यांचे साधकांच्या जीवनात,*

*अनन्य साधारण महत्त्व आहे...!!*