----------
*माऊली*
-----------
विठु माऊली तू माऊली जगाची
माऊलीत मूर्ति विठ्ठलाची, विठ्ठला मायबापा
काय तुझी माया सांगु शिरीरंगा
संसाराचि पंढरी तू केली पांडुरंगा
डोळ्यांतून वाहे माय चंद्रभागा
अमृताची गोडी आज आलीया अभंगा
विठ्ठला पांडुरंगा
अभंगाला जोड टाळ चिपळ्यांची
माऊलीत मूर्ति विठ्ठलाची, विठ्ठला मायबापा
लेकरांची सेवा केलीस तू आई
कसं पांग फेडू, कसं होऊ उतराई
तुझ्या उपकारा जगी तोड नाही
ओवाळीन जीव माझा सावळे विठाई
विठ्ठला मायबापा
जन्मभरी पूजा तुझ्या पाऊलांची
माऊलीत मूर्ति विठ्ठलाची, विठ्ठला मायबापा
-----------------------------
*काही संप्रदायांमधे माऊली हा शब्द मग सर्रास वापरला जातोय,*
------------------------------
*त्या शब्दाचा अर्थ*
माऊली म्हणजे मावळलेल्या मी पणाची महन्मंगल मूर्ति.
माऊलीचा हा स्वभाव होय. मुलाला ‘अ-पत्य’ समजणे, त्याचे पतन होणार नाही अशी काळजी घेणे.
ते खाली पडू नये म्हणून मांडीवर, पोटाशी, कडेवर, खांद्यावर वाटेल तेथे त्याला जपून जोंबाळून ठेवणे.
मूल पोटात असताना जसे ‘स्वस्थ’च आहे असे माऊलीला वाटत असते.
सागराच्या पोटातील लाट वरवर येते, दूर गेलेली दिसते. किनार्याला भिडते, पण ती सदैव सागरांतच असते. माऊली व अपत्य यांचा संबंधही असाच आहे!
माऊली पासून मूल कधीही दूर होऊ शकत नाही.
म्हणूनच त्याला अपत्य ही संज्ञा आहे.
माऊलीला नामरूप नाही.
माऊली ही अनामिक प्रेमाचा पूर्णावतार. माऊलीच्या प्रेमाला प्रतिक्रियेची, प्रतियोगाची, कृतज्ञतेची अणुमात्र अपेक्ष, आवश्यकता नसते.
माऊलीला प्रेम हेच प्रेमाचे साफल्य असते. प्रेम आणि त्याचा परिणाम या दोन अलग अवस्था नव्हेत. प्रेम म्हणजेच प्रेमाचा परिणाम पर्यवसान व फलश्रुति. प्रेम हेच कारण व कार्यही!
माऊलीचे प्रेम हे स्वयंप्रकाश व स्वयंपूर्ण भावबिंब आहे. माऊलीच्या प्रेमाला नामरूपाची ओळखच नसते.
माऊली स्वत:चे नामरूप पूर्णपणे विसरलेली असते. नव्हे, माऊलीला नामरूपाचे भान पूर्वीही नव्हते व केव्हाही असूच शकत नाही.
--
.jpg)
No comments:
Post a Comment