मालवणी भाषेतले दर्द आणि मुलखाच्या गरीबीची कथा सांगणारी ,लाल मातीतली कविता.मुंबईतल्या गिरणी संपात उद्ध्वस्त झालेला तरुण गावात येतो. गरीबीत संसार करतानां एका सोन्याच्या कुडी साठी हट्ट करणार्या आपल्या लाडक्या बायकोची कशीकाय समजुत घालतो त्याची ही खरीखुरी कथा.
*चिरे खण*
वायच जरा निवांत र्हव
फटा फटा बोलतंस काय
रडा नको ,रडा नको
शानी माजी बा य !
अगो,असा हमसान हमसांन
नको रडा!
तुज्या परास काय मोठा आसां
सोन्याचा कुडा ?
कनकवलेच्या चौकात आता
नईन दुकान ईलाहा
काय बगशीत,एकेक कुडी
कसली कसली फुलां !
हाल्लीच चिरेखनीर लागलय ना गो
मालकान पैलो पगार दिल्यान.
घराक येवच्या आधीच
वाणयान सगळो काढुन न्हेल्यान !
माजो पगार मोजुक सोपो
तीस दिवसाक धा नोटे !
तेच्यातच वाणी,औषध पाणी
लायट, घरभाडा...
किती किती फाटे !
तरी हाल्ली बरां आसां
बाजारात बांगडे तरी येतंत.
धा रुपयात कधी दोन तर..
कधी चार चार देतंत !
तू बाकी सुगरण हां..
हाताकच तुज्या चव !
तुज्या हातच्या कालवणा पुढे
मेजवानी सुद्धा बेचव !
म्हणान हल्ली हाॅटेलची
पायरी चढत नाय
कसली कळकट भजी त्येंची
कसलो मळकट चाय !
अगो काय सांगा,हाल्ली
दुपारची लयच भूक लागता
रुपयाच्या शेंगदाण्यात काय
दुपार सगळी भागता ?
म्हणान हल्ली दुपारचो
घराक जेवक् येतय .
वगीच झिजात चप्पल म्हणान्
हातांत काढून घेतंय...!
तुज्या हांतचा पाणी सुद्धा
थंड किती सांग..!
वायच् भातावरचो निवळ चलात
थोडो पेल्यातसुन आण .
अगो काय सांगा
हाली चिरे खणीर,गरम किती होता?
तरी बरां, माकां आज मिळाला तां काप..
थोडा नरम तरी होता !
रोजच्या परास,चार दगड
अधीक काढुक होये..
सोताचा घर बांधाचा आसां
तर थोडे हाल काडुक होये !
सोताचा घर म्हटल्यार..
हसतंस काय..झुळुझुळु ?
मांका सांग, मंगळवारी..
बाजाराक जांवया काय गो
किती दिवस तुज्या साठी..
गजरोच आणलंय नाय गो ! .
©शशीकांत तिरोडकर.
.jpg)
No comments:
Post a Comment